بررسی زبان اشاره فارسی از دیدگاه نشانه شناسی

مریم مولائی

واحد آباده، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران

زبان اشاره فارسی به عنوان یکی از زبانهای زنده در کشور ایران محسوب می شود. همچنین زبان های اشاره به عنوان زبان اول ناشنوایان مورد توجه دانشمندان مختلف و از جمله زبان شناسان می باشند. آنچه در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفت اشارات زبان فارسی است که جهت هماهنگی همه ناشنوایان، معلمین و رابطین در استفاده از اشارات مؤثر است.  اشارات در زبان اشاره فارسی  دال بر معنی و مفهوم خاص خود می باشند. نشانه زبانی رابطه بین یک چیز و یک نام نیست، بلکه رابطه ای است بین یک مفهوم و یک الگوی صوتی. الگوی صوتی پنداشت روانشناختی شنونده از صوت است آنگونه که از طریق حواس دریافت می کند. در این تحقیق سعی شده است که زبان اشاره فارسی که بیشتر در جامعه ناشنوایان مورد استفاده می باشد، از دیدگاه نشانه شناسی یعنی بررسی مفهوم دال و مدلول میان اشارات و معنی و مفهوم آن مورد بررسی قرار گیرد. نگارنده تحقیق پس از بررسی زبان اشاره فارسی از دیدگاه نشانه شناسی به نتایج زیر دست یافت: 1- در طبقه بندی اشارات و پردازش آنها ، بیشتر اشارات در حوزه شمایلی واقع هستند. 2-در بررسی های انجام شده به این نکته دست یافتیم که، زبان اشاره فارسی در حوزه های متفاوت از نشانه شناسی واقع است . 3- درصد قرار گرفتن طبقات زبان اشاره در هر حوزه، بسته به یک سری عوامل متفاوت است.

چکیده بالا بخشی از مقاله ای است که در اولین کنفرانس بین المللی بررسی مسائل جاری زبان ها، زبان شناسی، ترجمه و ادبیات (WWW.TLLL.IR) ، 15-14 بهمن 1395،  اهواز، پذیرفته شده است.